HARD TEGEN HARD THE GLOVES OFF
Menno Wigman trans. John Irons


We waren niet begaan met wat er stierf.
....Een trage stoet, een laatste groet:
het deed ons niets. We waren jong
....en hoonden het misbaar van bloemen
en verklede mussen, we liepen door
....en leefden onze tijd aan stukken.

De lusten, niet de lasten, en de wereld
....een matras. En tussen alle kussen door
een stil besef dat dit het was: het zwelgen,
....nu en hier, de wijsheid van het dier.
We waren niet begaan met wat er stierf.

En toen we wakker schrokken in een witte zaal
....- ver van de straten en de stoeten -
kwam ons een ondervoede man bezoeken
....en wees. We hebben amper opgekeken,
bleven kalm en deden hem verbleken.


We felt no ounce of pity for what died.
....A slow procession, one last session:
it left us cold. For we were young
....and mocked the clamouring of flowers
and dressed-up sparrows, we walked on
....and lived our time to pieces.

The sensations, not the obligations, and the world
....a mattress. Amidst the blissful kisses, though,
a quiet sense that this was it: revelling, 
....here and now, the wisdom of an animal.
We felt no ounce of pity for what died.

And when we jerked awake in some white ward
....- far from the streets and the processions -
a half-starved man paid us a visit
....and pointed. We scarcely raised our eyes,
stayed calm and made the image fade.

Copyright © Menno Wigman 2004: transl. © John Irons 2007


next
index
translator's next