LUCIFER - from Act III, Scene 1LUCIFER from Act III, Scene 1
Joost van den Vondeltrans. & adapt. Noel Clark
LUCIFERISTEN:
Hoe kan men in zijn waen zoo vroegh bedrogen worden!
Hoe is t alree verkeert! Wy schatten niemants Orden
Geluckiger dan d onze, in dit opgaende Rijck,
Ja, achtten onzen Staet den Oppersten gelijck,
En onveranderlijck, en boven t aertsch gezegent;
Wanneer ons Gabriël met Godts bazuin bejegent,
En uit de goude poort verbaest met dit gebodt,
Het welck al t Engelsdom versteeckt van t hooghste lot,
Hun uit den vollen schoot der Godtheit eerst geschoncken.
Daer leggen wy te laegh, en zien de schoone voncken
En straelen van onze eere en heerlijckheit geblust,
De gantsche Hierarchy de hemels ongerust,
Den mensch, in top van Staet en maght, zoo trot verheeven,
Dat wy, als slaven voor zijn heerschappye beven.
O onverwachte slagh en staetverwisseling!
Och treurgenooten, zet u hier in eenen ring
In t ronde: zet u hier te zamen: helpt ons treuren
En zuchten: het is tijt ons feestgewaet te scheuren,
Te klaghen: niemant kan ten minste ons dit verbiên.
De blyschap smilt, en zal nu d eerste droefheit zien.
Helaes, helaes, helaes, gebroeders, hemelreien,
Leght af uw hooftcieraet: verandert uw lievereien
En vrolijckheit in rou: slaet neêr uw aengezicht
Zoeckt schaduwen, als wy. De droefheit schuwt het licht.
Een ieder volge ons stem en bange jammerklaghten.
Verdrinckt in jammer: zinckt in droevige gedachten.
Het klaegen helpt, en zet de droefheit oock van t hart.
Nu schept in kermen lust: het kermen heelt de smart.
Nu roept uit nen mont, en volleght ons misbaeren:
Helaes, helaes, helaes, waer is ons heil gevaeren!






REY:
Wat weeklaght hoort men hier? Onaengenaemen toon!
De hemel yst hier af. Dees lucht is niet gewoon
Te hooren een muzijck van druck op nooten galmen
Door t juichende gewelf. Triomfen, kransen, palmen,
En harpen passen ons, en snaeren. Wat wil dit?
Wie of hier hangends hooft in een gekrompen zit,
Verlaeten, en bedruckt, en zonder noot beladen?
Wie geeft hen treurens stof? Wie kan deze oirzaeck raden?
Mijn Reigenooten, volght: t is noodigh dat men vraegh
Naer d oirzaeck van hun leet, en deze donckre vlaegh
Van droefheit, die den glans van onze pracht ontluistert,
Het licht van t eeuwigh feest benevelt en verduistert.
De hemel is een hof van weelde en vreught en vree.
Hier nestelt aen dit dack noch rou, noch hartewee.
Mijn Reigenooten, volght, en troostze in hun bezwaeren!
............
............
REBEL 1:
How can one's hopes so soon be disappointed?
How wrong we were to judge our place, appointed
In this most blissful realm bar none -
Secure in status, like the Highest One -
Changeless, more blest by far than those on Earth
Till Gabriel's trumpet blast reversed our worth,
Proclaiming, from the Golden Gate, God's dread decree,
Depriving Angels of that high degree
He once, so bountifully bestowed on us.
We've been struck down! No longer glorious,
Our shining presence thrust into the shade -
The Hierarchies uneasy and dismayed:
Man, in his power and station so preferred
That we, like slaves, must tremble at his word!

REBEL 2:
What a reverse, delivered without warning!
Gather around, companions in our mourning;
Let us sit down together, sigh and make moan,
Rending our festive garments as we groan!
None will begrudge us that, at any rate!
Sorrow has overwhelmed our happy state.
Woe and alas, Brothers and Angels all -
Away with garlands, festive robes let fall!
Don sober raiment! Eyes cast downl Our plight
Bids us seek shade, for sorrow shuns the light!

REBEL 3:
All voices raise in fearful lamentation:
Let's drown in grief, in woeful meditation!
For grieving helps from grief to free the heart!
So weep to your hearts' content and heal the smart!
As one, our clamour swell, the echoes waken:
Alas, alas - why have we been forsaken?

LOYALIST 1:
What dismal plaint is this distasteful sound?
It strikes a chill in Heaven, where resound
Within our joyous halls, no songs like these!
Palms, garlands, harps and strings - not threnodies -
Are what our Heaven's used to! What's amiss?
These huddled shapes, bowed heads? What is all this?
Downcast, abandoned, such unhappiness!
What ails them? What gave rise to such distress?

LOYALIST 2:
Companions, follow me! Let's clear the air,
Inquire what caused their pain, this black despair
That robs the Heavens' splendour of its gloss
And clouds our festive jubilance with dross?
Abundance, freedom, joy the Heavens know:
This is no place for heartache or for woe!
Come, let's console them! They are sadly shaken ...
............
............

Transl. copyright © Noel Clark - publ. Absolute Press (Oberon Books)


...buy this book
next
index
translator's next