DELIRIUMDELIRIUM
Mimoza Ahmetitrans. Refik Kadija (from Albanian)
I thyer,
i errët,
i vrertë,
qëndroj, dritëlëshoj,
mjaltë rrjedh nga vrujet e mia.
I thyer në pikën më të dobët,
të të mbeturit vetëm,
që askujt s'i sjell dëm,
por mua më mbaron
prej dhimbjesh
që kullojnë ëmbëlsi
gjaku të shtypur
në vetmi.

Oh, gjeniale është kjo gjendje,
kurndërsa kuptoj që gjithÁka kam humbur,
lumturinë epafundme ndjej,
të qenies sime
që e kam në dorë,
atë,
që smund të ma dhurojë
asnjë lavdi, kurorë.

Lavdi! Ç'është kjo fjalë?
Nga mbërriti tek unë,
si ka dalë?
Shpikje!
(Me siguri
ndonjë ambicion i dobët,
i panatyrë).

Kthehem nga kthehem, te natyra mbërrij:
qëndroj, duata gjykoj, prapëtërhiqem.
Kaq i bukur dhe njëherësh i vdekshëm, njeri.
Kaq i zemërt dhe prapë i vetmuar.
Kaq fuqi dhe po aq dyshim...

Oh, papushum
shtjella inerte rilevon në ikje.
Çdo absolut relatoi papritur.
Vetëm bukuria, ajo, ka të drejtë
të pretendojë?

Përse ikni prej meje krijesa reale?
Në një përkthim të ikshëm e sotmja
në të djeshme ndërroi,
aq shpejt sa dot s'e e konceptova
(thua ka jetë pa konceptim)?
Dëshira uritet për një të nesërme
që nuk është më imja.

Përse ikni prej meje krijesa reale,
jetoj një jetë sendesh gjithmonë të paqenë
dhe vetëm vetveten e kam në duar...
Oh, nuk ka lumturi si kjo,
por as pikëllim si ky s'mund të ketë.
Broken down,
Gloomy,
Rancorous,
I stand, shedding light,
Honey flows from my fissures
Cracked in the weakest link,
Of remaining alone,
Which causes harm to nobody,
But which inflicts immense
Pains on me
Dripping sweetness
Of compressed blood
In solitude.

Oh, this condition is so genial,
When, upon realizing I have lost everything,
I experience the infinite bliss
Of my existence,
Which is my own,
That,
Which could never be granted to me
By glory or crown.

Glory! What does this word mean?
How did it come down to me?
How was it created?
Contrivance!
(Surely
some mean ambition,
an unnatural one.)

Every destination takes me back to nature:
I hold on, intending to judge it then again I withdraw.
Man - so beautiful, and yet mortal!
So hearty and still so lonely!
So much power you have, and so much mistrust ...

Oh, unceasingly
Torpid vortexes you survey in flight.
Every absolute suddenly lapsed into relativity.
Should only beauty have the right
to pretend?

Why are you avoiding me, you real creatures?
In a fugitive flight Today
Was transformed into Yesterday,
So fast that it was beyond my apprehension
(Could life exist without apprehension?)
Desire is yeaming for a Tomorrow
Which is no longer mine.

Why are you avoiding me, you real creatures?
I live a life of nonexistent things forever,
And I hold only myself under control ...
Oh, there is no greater bliss than this,
But nor could such a woe ever exist.

Copyright © Mimoza Ahmeti; trans. copyright © Refik Kadija.


next
index
translator's next