AEROPRTI I ZEMRËSTHE AIRPORT OF THE HEART
Mimoza Ahmetitrans. Refik Kadija (from Albanian)
Vështro peizashin botëror është ende herët
mbi gradaçelë këndon një gjel dhe në Boduej shëtit dhia,
sisët e qumshtit të saj
lyrbin agimet dhe mendimet.
Erë luleshtrydhesh buron kujtesa
ndersa xhuelleri i aeroportit ka një ndriçim të perënduar.
Thonë se ndërkaq vazhdojnë përpjekjet drejt hapësirës dhe vëllai vret vëllanë për një sharje
dhe pema këputet për Vitin e Ri
dhe zonja që ishte për t’u dashuruar
po lind një foshnjë këtë natë.

Banjat mbajnë aromë parfumesh dhe qirinjsh të ndezur... Nuk di ç’të bëj me gjithësinë, ku toka, kjo lodër imja
nuk i shkon për shtat më moshës sime.
Jetoj me këtë lodër prej vitesh,
e cila më ka ngrënë kockat e gjyshërve
dhe është kjo njdjenjë ndoshta
që ma kthen kopshtin e ëndrrës
dhe më jep pikëllim të mjaftueshëm
për t’u ndier njeri.
Ju e dini, mjafton një paragjykim të lindë jeta,
pengimi në të dhëe intriga u bë,
pastaj ngjarja, multëzimi i së cilës krijon historinë,
dhe lindin kufinj, gjuhë, kombe
që vazhdojnë luftëra
dhe unë e humb mundësinë për të komunikuar
kënaqësinë e emetimit të rëndomtë të bashkësisë...
Mistika fillon e errëson vështrimin
duke mprehur ndjenja të thekshme, lotuse
dhe domethënia rrjedh prej lotësh.

Si e humba botën, thua me vete, këtë lodër timen,
si i humba shokët, gjuhën e shpirtit dhe flas me gërma,
si e humba përdëllimin e dashurisë madhore
ku të gjithë burrat janë të dashurit e mi të natyrshëm
ndërsa gratë - të adhuruarat e mia të kujdesjes së përkoë.
Ndërkaq, në dritaren time hyn tyta e një pushke
ajo më bën të ngurtë e të papëershkueshëm
ma ngushton hapësirën me grackën e thepit.

I afrohem, e prek me dorë ftohtësinë e saj, e shtyj ngadalë
tani e di se armët thyhen nga mirësjellja
se dashuria e Zotit ndriçoi korridorin e posedimit
kaq lehtësisht, sa njeriu u gjend befas i çliruar
dhe fitorja ishte po aq e pakuptimtë sa dhe lufta;
buzëqesh dhia në Broduej
gjeli këndon në gradaçelë
për mua kjo është qumshti dhe boria e paqes
e jetes në bashkësi
që sjell globin në duart e mia
dhe burrat një e nga një në të blatuar të zemrës
dhe gratë të gjitha së bashku vallëzojnë në kujdesjen
time të përkorë
dhe fjalët çlirohen nga vetëdija e shkronjave

dhe shpirti u lirua nga obligimi i kundershtimit

dhe njeriu e gjeti prapë lodrën e tij të dashur:
Erdhi Toka, Toka erdhi
si një top
te fëmija që s’dihej nga e kish humbur.
It's still early
Look at the world landscape
Over the skyscrapers a cock is crowing
And on Broadway a goat is promenading.
Her milk udders nourish dawns and thoughts.
Strawberry scent flows out of the memory
Whereas the jewellery of the airport has
A declining brilliance.
They say that meanwhile attempts are being made
To conquer space
And a brother murders his own brother for an offence
And the lady who was expecting to be loved
is expecting a child tonight.
Restrooms smell of perfumes
And burning candles
I am at a loss with the universe
Where the Earth, this plaything of mine,
Is no longer suitable for my age.
I have been living with this plaything for years,
Which has gnawed away the remains of my forefathers
And it's perhaps this feeling
Which brings back to me the dream garden
Offering me enough grief
To feel human.
You know, one prejudice is enough
For the renewal of life.
You add another and the intrigue is ready
Then the event whose multiplication
Makes up history
And produces borders, languages and nations
Involved in incessant wars ...
And I miss the chance of experiencing
The common pleasure of congregation.
The mystique starts to darken my view
By sharpening keen, weeping feelings
And the meaning flows from the tears.
How did I lose the world, you ask yourself,
This plaything of mine,
How did I lose devotion to all-embracing love
Where all the men were my natural lovers
Whereas the women - my worshipped creatures of
deep-rooted care.
Meanwhile a gun barrel appeared through my window.
It petrifies me and makes me impenetrable,
It narrows my scope with the entrapment of its foresight.
I draw near it and shift its inert chill slowly aside,
Now I know that weapons are broken down by politeness,
That Divine love enlightened the corridor of possession
So easily that man found himself suddenly liberated
And the victory seemed as meaningless as the war...
The goat on Broadway is smiling,
The cock is crowing over the skyscrapers -
For me it is the milk and horn of peace
And of coexistence
Which brings back the globe into my hands
And men one by one as my sweethearts
And women as my tenderly devoted cares
And words are released from the consciousness of letters
And the soul was relieved from the obligation of opposition
And man found again his dear plaything:
The Earth came back, it came back
As a ball
To the child. No one knew where it had been lost...

Copyright © Mimoza Ahmeti; trans. copyright © Refik Kadija.


next
index
translator's next